Copy
Kantelnieuws 4 november 2018
Zie je geen afbeeldingen? Klik dan hier.
Dit bericht bekijk je best op PC, 
in je browser.
Als smartphonegebruiker kan je door je beeld te pinchen je leeservaring optimaliseren. 
Share
Tweet
Forward
+1
Share

#Rechtuitmijnhart


Dag,

't Waren niet de gemakkelijkste maanden voor iemand die graag vanuit een helikopterzicht naar de wereld om haar heen kijkt.

Malaise zie ik in veel bedrijven: stakingen én nog altijd toenemende burn-outs zijn uitdrukkingen van dezelfde onmacht bij mensen. 
Een algemene verharding enerzijds, afstomping anderzijds in onze maatschappij in z'n geheel was met name in verkiezingstijd heel voelbaar.
En dan zijn er de gevolgen van de klimaatverandering: een beetje Kantelaar kan niet blind zijn voor die maatschappelijke bewegingen die steeds meer impact hebben op ons dagelijks functioneren.

Dat vind ik nog het lastigste aan visionair zijn: gelijk krijgen.
Me niet begrepen voelen,
het afgeschilderd worden als 'naïeve dromer die
nog veel moet leren',
daar wen je aan
en je kweekt er een schild voor dat 'onvoorwaardelijke liefde' heet.
 
Maar het ingehaald worden door de werkelijkheid: dat doet echt pijn.

Het stemt me droef, het maakt ook mij soms bang en opstandig.

Tegelijkertijd weet ik dat ik mee onderdeel van het probleem ben als ik me laat meeslepen door die maalstroom van negativiteit die ik soms als bagger over mij heen voel stromen, hoe goed ik ook probeer om me ervoor af te schermen. 

Daarom maak ik op momenten van vertwijfeling dezelfde oefening die ik ook mijn klanten aanleer en die je via de gele knop verderop kan aanvragen (*):
  • ik spreek uit hoe ik me voel
  • ik ga op zoek naar de onvervulde behoeften achter dat gevoel
  • ik analyseer of ik anderen nodig heb, of ik zelf die behoeften kan invullen
  • ik zoek een strategie om mijn behoeften alsnog te vervullen
  • ik zet de eerste kleinste stap die ik kan zetten

Ik mag dan wel geen impact hebben op alles wat in de wereld gebeurt, ik heb ALTIJD impact op hoe ik omga met de situatie...
 

Dat werken aan mijn eigen veerkracht betekent voor mij steun zoeken in lectuur van fijne boeken die door collega coaches geschreven worden over hoe ook zij worstelen met hun engagement om via hun levensstijl bij te dragen aan een wereld waarin zij willen leven. Het doet deugd, te weten dat ik niet alleen bent met mijn worsteling. Me op die manier verbonden voelen met gelijkgestemden werkt helend.

Ook in de filosofie zoek en vind ik steun: het werkt bevrijdend voor mij te weten dat de uitdagingen op vlak van zingeving waar wij tegenaan lopen ook al bij de Grieken en Romeinen speelden. Al weet ik tegelijkertijd ook hoe het met dat imperium afliep, tot daar de naïviteit van de dromer. Hoeveel hebben we eigenlijk écht geleerd van de geschiedenis?

Ik breng bewust tijd door met mensen in wiens gezelschap ik echt wil zijn, in stilte en/of in de natuur. Tijd alleen, met enkel mezelf als gezelschap, hoort daar voor mij absoluut bij: als introvert laad ik zo mijn batterijen op. Enkel als ik dichtbij mezelf blijf, kan ik er helemaal zijn voor anderen...



Héél bewust kies ik ervoor om minder in te gaan op uitnodigingen vanuit de angst om dingen te missen - FOMO = fear of missing out - en waak ik erover om meer te zijn dan te doen. Ik hoef immers niet mee te gaan in de belemmerende overtuiging dat zelfstandigen altijd op 'aan' moeten staan. Dat zou mijn werk allesbehalve ten goede komen en het zou 'mijn boodschap' bovendien volstrekt ongeloofwaardig maken...

Mijn lichaam geef ik liever voldoende rust - leve mijn powernaps van 20 minuten overdag - en zachte beweging in de vorm van Yin-Yoga en wandelen. Een gezonde geest huist immers liever in een gezond lichaam. In een gezond lichaam is het ook makkelijker om je geest te voeden - in plaats van hem te vullen - en je ego in bedwang te houden.

Steeds vaker lukt het me wonderwel, soms lukt het voor geen meter.
In die laatste momenten vergeef ik mezelf: ik doe mijn best, dat volstaat.
 

Als je mij vraagt hoe ik nog zo positief kan zijn en anderen nog steeds kan 'besmetten' met mijn positiviteit, geef ik bovenstaande antwoorden.

Ik nodig je uit om vooral zelf op zoek te gaan
naar wat het is dat voor jou het leven de moeite waard maakt.
Trek vervolgens voluit de kaart
van dat levensloop(baan)pad waarvan jij droomt.


 
Van harte,

Ilse Schorrewegen
Kantelaar bij Kantelpunt
(*) JA, bezorg mij aub jouw oefening om anders om te leren gaan met piekeren
volharden in boosheid is
zoals een hete kool vastpakken
met de intentie
deze naar iemand anders te gooien
 
→ jij bent wel degene die zich verbrandt...

Over het proces dat kantelen heet


Kantelen is een proces en het kan een lastig proces zijn...

Het vraagt tijd en verloopt niet lineair, eerder chaotisch.
Resultaatgericht als wij Westerse mensen zijn, worstelen we daar wel 'ns mee:
  • ons hoofd wil het ene, ons lijf doet iets anders, ons hoofd heeft daar een oordeel over
  • ons hart en lichaam verlangen naar iets, maar ons hoofd spreekt ons hart tegen
Resultaat: innerlijk conflict, weerstand, wrijving.

Kantelen is dan een verhaal van vallen, rechtkrabbelen, het stof van je kleren vegen, opstaan en weer doorgaan

Als jij al in die arena hebt gestaan, weet je wat ik bedoel.
Sta je er nog midden in, dan ervaar je 't misschien 'aan den lijve'. 

Je werkt tijdens het kantelen aan gedragsverandering en ingesleten patronen zijn hardnekkig. Het vraagt zelfkennis om ze te doorgronden, het vraagt moed om de overtuiging 'ja maar, zo ben ik nu eenmaal' uit te dagen en op die manier tot nieuwe patronen te komen.

Kantelen is dus best pittig. Ondanks dat pittig kantje, zal jij innerlijk weten wanneer de tijd rijp is om zelf te kantelen. En als het zover is, zal niets of niemand je nog kunnen stoppen

Met een bedreven gids aan je zijde is het dan net iets makkelijker... . 
Net zoals je een gids ervaart wanneer je een onbekende stad bezoekt: je kan het ook in je eentje doen, maar 't zou veel meer tijd kosten. Je zou bepaalde stukken niet ontdekken en misschien zou je je in sommige steegjes zo onveilig voelen dat je er niet heen durft gaan. Terwijl net in dat duistere deel van de stad - goed weggeborgen - de mooiste parel te vinden is...
Ja, ik kan wel een gids gebruiken om mijn gedroomde levensloopbaanpad in kaart te brengen
Als kantelaar bij Kantelpunt
bouw ik actief mee aan
een bezielde maatschappij 
waarin ieder individu zich gewaardeerd voelt omwille van zijn of haar unieke bijdrage.

Want wie zich gewaardeerd voelt, overstijgt zichzelf & 
bevlogen & betrokken medemensen is waar onze maatschappij - die op vele fronten op een kantelpunt staat - nood heeft.

Blij dat ik jou mag inspireren!

Ilse Schorrewegen
Wil jij vaker kantelinspiratie te zien krijgen, volg Kantelpunt dan via het medium van jouw keuze:
Copyright © 2018 Kantelpunt, Alle rechten voorbehouden. Photo's by Unsplash


Kreeg jij deze nieuwsbrief doorgestuurd? Super!
Registreer je hier en ontvang hem in de toekomst in jouw eigen mailbox.

Voelt Kantelnieuws lezen voor jou niet meer waardevol en
wil je iets veranderen aan je inschrijving op deze berichten?
Pas hier je voorkeuren aan of schrijf je hier uit.

Jammer je te zien vertrekken, fijn dat ik je mocht inspireren, het ga je goed...

Email Marketing Powered by Mailchimp